Τabako:Ανορθόγραφοs καπνόs; Φόροs τιμns στον χρυσό ολυμπιονίκη των κρίκων;Η μnπωs Tά-σοs, Μπα-ντούκ, Κώσταs; Η ετυμολογία είναι εξίσου αναπάντεχη με τη μουσικn που ακούστηκε το Σαββατο 5 Φεβρουαρίου στο Νησί. Ολοι νομίζαμε ότι ξέραμε τι περίπου θα ακούσουμε εκείνο το βράδι.Ο καθένας περίμενε άλλα πράγματα.Και κανένας δεν επιβεβαιώθηκε εντελώς.Δεν ήταν ένα ακόμα κοσμοπολίτικο lounge υβρίδιο πολυεθνικών μελωδιών και ρυθμών,εξαιρετικά παιγμένων έστω,όπως εγγυόταν άλλωστε τα ονόματα των τριών μουσικών.Δεν ήταν ακραίος πειραματισμός με τους ήχους,στον οποίο θα μπορούσαν ασυνείδητα να γλυστρίσουν και οι τρεις,μετά από τόσα χρόνια πολυσχιδούς δραστηριότητας και τόσα διαφορετικά είδη που έχουν με επιτυχία παίξει.Δεν ήταν «blues με άρωμα μεσογείου»,ούτε «Tango Nuevo με ελληνικές πινελιές»,ούτε «cabaret με ανανεωτική διάθεση».Ηταν κάτι απροσδιόριστο,που όλα αυτά τα περιείχε και τα ξεπερνούσε, αλέθοντάς τα στο μίξερ και φτιάχνοντας κάτι καινούργιο που ισορροπεί στα όρια του ηχητικά οικείου και του αισθητικά προβοκατόρικου.Ηταν Tabako.     Ό Δημήτρης Κάζης ζει στη Δράμα.Απ6το '88 ως το '92 έγραφε για μουσική στο Rollin' Under και απ6 το 2000 και μετά γράφει στο mic.gr

Ράχοκοκαλιά του προγράμματος ήταν τα κομμάτια που έχει γράψει ο Βόμβολος για παραστάσεις του ΚΘ.Β.Ε. και για κινηματογραφικές ταινίες. Χωρίς να έχω δει καμιά παράσταση και χωρίς να θυμάμαι μια - δυο ταινίες που (νομίζω ότι) είδα, είχα την πολυτέλεια να ακούσω τα κομμάτια έξω από κάθε ιδεολογικό και σεναριακό συσχετισμό, έξω από κάθε έννοια σκηνικής οικονομίας, και να εκτιμήσω απερίσπαστος τις ολοκληρωμένες και λυσιτελείς, και πάνω απ' όλα όμορφες, μελωδικές τους γραμμές: είναι αυτόφωτα, δυνατά, και θα μπορούσαν άνετα να κυκλοφορήσουν αυτόνομα, και τα πιο πολλά από αυτά να είναι ακόμη και πετυχημένα τραγούδια, με ανάλογης πoιότητας στίχους. Όσο για τις διασκευές τους, ήταν μια ακόμη αχρείαστη επιβεβαίωση καλού γούστου. Μια βαθιά υπόκλιση στη λατρεμένη Λένα Πλάτωνος!    Η απόδειξη της πουτίγκας όμως είναι στο φάγωμα, που λένε και οι Άγγλοι, και εγώ παραφράζω: η ουσία της συναυλίας είναι στο παίξιμο. Εκεί ήταν που μας κέρδισαν όλους, συνδυάζοντας ακρίβεια, εκφραστικότητα, ηχητικές ακροβασίες και, ας μου επιτραπεί η κοινοτοπία, ψυχή. Με έμφαση στο τελευταίο, γιατί σε κάθε στιγμή της συναυλίας φαινόταν, και έβγαινε προς τα κάτω, η πίστη τους στο υλικό τους και το ότι έπαιζαν πρώτα για τους εαυτούς τους. Ήταν άλλωστε η πρώτη τους εμφάνιση,σε κοινό, γεγονός που έδωσε στη συναυλία επιπλέον "συλλεκτική" αξία. Ο Μισυρλής είναι μουσικός με βαθιά γνώση του τσέλου, που του επιτρέπει να τo χρησιμοποιεί και ανορθόδοξα με εντυπωσιακό αποτέλεσμα, και έχει μια γνήσια.χατζιδακική φωνή. Ο Βόμβολος έχει μακρύ και γνωστό βιογραφικό, με πρόσφατο επιστέγασμα το πιστοποιητικό Manfred Eicher. Ο δε Μπαντούκ, είναι η απόδειξη του πόσο εκτός πραγματικότητας και εποχής είναι οι "διανοoύμενoι" πoυ.πρoσπαθoύν να θεωρητικοποιήσουν τη διάσταση της τεχνολογίας από το συναίσθημα, όντας ταυτόχρονα ένας από τους πιο τεχνοκράτες και ένας από τους πιο παθιασμένους και από τους πιο εντυπωσιακούς μπλουζ - ροκ κιθαρίστες στην Ελλάδα. Το να παίξουν καλά ήταν εκ των ουκ άνευ. Το να πειραματιστούν, αναμενόμενο. Δεν θα είχε νόημα να παίξουν διεκπεραιωτικά, ούτε θα μπορούσαν.Εκείνο που έκανε όμως τη βραδιά ξεχωριστή, ήταν κάτι που μπορεί να ειπωθεί αλλά είναι αδύνατο να περιγραφεί, αν δεν είσαι ο Marquez και πάνω: η ατμόσφαιρα και το στυλ. Δεν ήταν τυχαία η λογοτεχνική αναφορά. Οι αναγνώσεις αποσπασμάτων ανάμεσα στα κομμάτια ήταν ένα ακόμη στοιχείο που έκανε την εμφάνισή τους ξεχωριστή. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι έκανε τη συναυλία παράσταση. Η επιλογή των κειμένων ήταν ενδεικτική της κουλτούρας και της αισθητικής τους: Μπόρχες, Εγγονόπουλος, Καλβίνο και Εμπειρίκος (με ποικίλες αντιδράσεις του κοινού, από χαχανητά μέχρι λοξά ενοχλημένα βλέμματα, στο άκουσμα έγκαυλου απόσπάσματος από το Μέγα Ανατολικό) είναι οι συγγραφείς που θυμάμαι, που δείχνουν την προτίμηση των Tabako στο φανταστικo και το αντισυμβατικό, και την πεποίθησή τους ότι το στυλ είναι η ουσία. Το Νησί εκείνο το βράδυ ήταν γεμάτο και η ανταπόκριση του κοινού ενθουσιώδης. Το ότι οι Tabako έχουν πολλούς προσωπικούς φίλους εδώ βοήθησε, αλλά ο ενθουσιασμός ήταν αυθεντικός. Νόμίζω ότι ήταν μια πολύ καλή αρχή, και τους εύχομαι ανάλογη συνέχεια!